Ευθανασία και κοινωνία...

Το παρακάτω δημοσίευμα της Καθημερινής (21-9-2009) αφορά ένα σημαντικό κοινωνικό δίλημμα: ναι ή όχι στην ευθανασία; Η απάντηση δεν είναι καθόλου απλή και αυτονόητη, ιδίως όταν πρόκειται για το δικαίωμα κάποιου να ζήσει και να πεθάνει αξιοπρεπώς. Το παραθέτω και περιμένω τα σχόλιά σας.

Πέθανε ο παραπληγικός που του αναγνωρίστηκε το δικαίωμα να σταματήσει την τεχνητή διατροφή
Ο Αυστραλός 49χρονος παραπληγικός Κρίστιαν Ρόσιτερ, ο οποίος προ πέντε εβδομάδων κέρδισε μία ιστορική δίκη για να του αναγνωριστεί το δικαίωμα να σταματήσει την τεχνητή διατροφή του, έφυγε από τη ζωή, όπως ανακοίνωσε σήμερα ο δικηγόρος του.
Ο καθηλωμένος στο κρεβάτι Ρόσιτερ είχε χαρακτηρίσει τη ζωή του στην ειδική κλινική, όπου νοσηλευόταν για την παραπληγία, που τον χτύπησε πέρυσι, ως «ζωντανή κόλαση».
Το δικαστήριο αποφάνθηκε πως οι θεράποντές του στην κλινική όφειλαν να υπακούσουν στη βούλησή του και να σταματήσουν την τεχνητή διατροφή του.
«Πιστεύω πως θα θυμόμαστε τον Κρίστιαν ως έναν θαρραλέο άνθρωπο, που ανέλαβε έναν αγώνα, ο οποίος θα δώσει μεγάλη ανακούφιση σε πολλούς άλλους ανθρώπους. Βασικά, κέρδισε το δικαίωμα να αρνηθεί τροφή και φαρμακευτική αγωγή, ώστε να πεθάνει εάν αυτή ήταν η επιθυμία του», τόνισε ο δικηγόρος Τζον Χάμοντ.
Ο ίδιος τόνισε πως η απόφαση του δικαστηρίου δεν έθιξε τα υπέρ και τα κατά της ευθανασίας, αλλά αναφερόταν μόνον στο δικαίωμα κάποιου να αρνηθεί τροφή και φάρμακα. Όπως δήλωσε ο Χάμοντ, προτού να αποφανθεί το δικαστήριο, ο Ρόσιτερ είχε ζητήσει από τους νοσοκόμους του να σταματήσουν τουλάχιστον 40 φορές να του χορηγούν τροφή και να τον εφυδατώνουν μέσω ενός σωλήνα στο στομάχι του.
Ο προασπιστής του δικαιώματος της ευθανασίας Φίλιπ Νίτσκε, επικεφαλής της οργάνωσης Exit International, επέμεινε πως θα έπρεπε να είχαν αναγνωρίσει στον Ρόσιτερ το δικαίωμα ενός γρήγορου θανάτου με φάρμακα, όμως παραδέχθηκε πως και η συγκεκριμένη απόφαση αποτελεί ένα σημαντικό νομικό προηγούμενο.